Eci Literatuurprijs #3 : ‘Rivieren’, Martin Michael Driessen

De drie verhalen in ‘Rivieren’ zijn pareltjes. Martin Michael Driessen windt de lezer achteloos om zijn vinger met zijn verhalen. Arjen Fortuin zei er treffend over in NRC: ‘Vóór alles is de rivier de metafoor voor het schrijven van Martin Michael Driessen: snelstromend, onvoorspelbaar en bij vlagen beeldschoon.’ Anderen, zoals Fortuin, zeggen het bloemrijk en (misschien) beter, ik werd er vooral een beetje stil van. Vandaag dus een korte bespreking, met het belangrijkste advies aan het slot.

In het eerste verhaal vaart een acteur de Aisne af. Het tweede is een novelle, over houtvlotters aan het begin van de 20e eeuw. Het derde verhaal vertelt over twee Franse families die land bezitten. De rivier vormt de begrenzing van het bezit, en zorgt voor bittere tweestrijd, die generaties lang voortduurt.
Het eerste verhaal wordt verteld via de innerlijke monoloog van de acteur. Alcohol speelt een grote rol in zijn leven, en tijdens de kanotocht wil hij een beslissing nemen over de vraag of hij zal stoppen met drinken. Prachtig is het hoe de gedachten van de protagonist zich verhouden tot de gebeurtenissen in het verhaal, als stroom en onderstroom. Slechts dertig pagina’s is het verhaal, maar als het uit is kun je niet anders dan diep buigen voor dit technisch perfecte, grimmig-betoverende verhaal.
De verhalen van de vlotters en van de ruziënde families zijn knap in een historische context geplaatst. Ook in deze verhalen word je, net als in het eerste, meegevoerd. Het tweede verhaal ademt welhaast romantiek, het laatste speelt met dreiging. Driessen kan het, allemaal even overtuigend.

Gewoon een mooi boekje- grappig is het hoe recensenten zich uitputten in bloemrijke loftuitingen en klotsende metaforen over ‘Rivieren’. Alsof je na het lezen van iets dat niet meer en niet minder is dan domweg goed – en hoe knap is dat- graag in reactie ook héél goed wilt zeggen, hoe goed het wel niet is!

Ook grappig is dat Driessen op zijn website, onder ‘blog’, weergeeft hoe anderen over hem schrijven. Een opvallende post is die van 5 september, onder de titel ‘mannenboek’…? Nee nee, ‘Rivieren’ is géén mannenboek, het is een boek voor iedereen die van een goed verhaal houdt. Driessen schrijft beeldend, maar zijn toon is feitelijk – je krijgt de indruk dat wat hij opvoert aan verhaalelementen niet zozeer zijn keuzes zijn, alswel beschrijvingen van het noodzakelijk verloop van de gebeurtenissen. En natuurlijk, het is juist díe illusie die deze verhalen zo goed maakt, maar bij Driessen zijn mannen, vrouwen, gebeurtenissen levensecht en niet gekleurd door stereotyperingen of seksisme.

En over grappig gesproken…al te bloemrijk kan ook snel wat belachelijk worden- lees dit boek gewoon!

4 gedachten over “Eci Literatuurprijs #3 : ‘Rivieren’, Martin Michael Driessen”

  1. Volledig eens! In een klein, compact boek worden karakters intensief geschetst, historische gebeurtenissen gekaderd en diepzinnige ideeen meegegeven. En dat alles prachtig verwoord. Meesterlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *