ECI Literatuurprijs #6: ‘Moedervlekken’, Arnon Grunberg

Wat betekent het eigenlijk om te leven? Die vraag roept ‘Moedervlekken’ van Arnon Grunberg op. Vandaag, op de dag van de uitreiking van de ECI literatuurprijs, de laatste boekbespreking in deze reeks.  “ECI Literatuurprijs #6: ‘Moedervlekken’, Arnon Grunberg” verder lezen

ECI Literatuurprijs #5: ‘Zachte Riten’, Marja Pruis

Marja Pruis schreef een boek dat gaat over leven in literatuur. Haar hoofdpersoon is Guusje Bouhuys, poëziedocente aan de universiteit. In het eerste hoofdstuk bezoekt zij als jonge vrouw samen met haar broer Lucas New York, om een door haar bewonderde oudere schrijfster te interviewen. ‘Geen vuurwerk’, volgens Sebastiaan Kort, maar is dat eigenlijk wel zo?
“ECI Literatuurprijs #5: ‘Zachte Riten’, Marja Pruis” verder lezen

Eci Literatuurprijs #4: ‘Op de rok van het universum’, Tonnus Oosterhoff

Na 71 verhaaltjes, de meeste niet langer dan één alinea, komt een stukje dialoog in het eerste hoofdstuk van ‘Op de rok van het universum’. En dan weet je nog niet eens wie er aan het woord zijn in dat gesprek. De titel, ‘Op de rok van het universum’,  is ontleend aan een gedicht van Lucebert, en dat gaat zo: ‘…maar de mens verschrikt zij / en treft hem met het besef / een broodkruimel te zijn op de rok van het universum.’ De mens als nietig kruimpje, en in analogie daarmee: de lezer worstelt zich zoekend langs talloze broodkruimels, als Hans en Grietje of Klein Duimpje. Waar ligt de weg in dit boek?
“Eci Literatuurprijs #4: ‘Op de rok van het universum’, Tonnus Oosterhoff” verder lezen

Eci Literatuurprijs #3 : ‘Rivieren’, Martin Michael Driessen

De drie verhalen in ‘Rivieren’ zijn pareltjes. Martin Michael Driessen windt de lezer achteloos om zijn vinger met zijn verhalen. Arjen Fortuin zei er treffend over in NRC: ‘Vóór alles is de rivier de metafoor voor het schrijven van Martin Michael Driessen: snelstromend, onvoorspelbaar en bij vlagen beeldschoon.’ Anderen, zoals Fortuin, zeggen het bloemrijk en (misschien) beter, ik werd er vooral een beetje stil van. Vandaag dus een korte bespreking, met het belangrijkste advies aan het slot.
“Eci Literatuurprijs #3 : ‘Rivieren’, Martin Michael Driessen” verder lezen

Eci Literatuurprijs #2 : ‘Goldberg’ , Bert Natter

Bas Lesage, de hoofdpersoon in Bert Natters’ roman ‘Goldberg’, gaat na het verlies van zijn zus in Dresden op zoek naar de levensgeschiedenis van Johan Gottlieb Goldberg, een leerling van J.S. Bach. Bas is tegelijkertijd Sebastian Savage; het pseudoniem waaronder hij een boekje over Bach publiceerde fungeert ook als alter ego. Het thema identiteit – wie ben je, wie ben je geweest, wie had je kunnen zijn, wie wil je zijn? -speelt in alle lagen van de roman eerste viool. Het verhaal ontrolt zich als een kluwen van herinnering, historie, feit en fictie. 

“Eci Literatuurprijs #2 : ‘Goldberg’ , Bert Natter” verder lezen

Eci literatuurprijs #1 : ‘Jij zegt het’ , Connie Palmen

Ik heb de eer in de lezersjury van de ECI Literatuurprijs te zijn gekozen. Daarvoor lees ik zes boeken en schrijf een korte impressie over dat boek. De eerste in de serie is ‘Jij zegt het’ van Connie Palmen.

‘Jij zegt het’ is het verhaal  dat Connie Palmen Ted Hughes in de mond legt. Ted Hughes is de Britse schrijver die in 1956 trouwde met Sylvia Plath, een Amerikaanse schrijfster. Plath maakte in 1963 een einde aan haar leven door zichzelf te vergassen. Ze had voor haar twee jonge kinderen nog melk en brood klaargezet voor het ontbijt. Deze dramatische loop der gebeurtenissen werd vervolgens de inzet van een fel debat, waarin feministen de rol speelden van genadeloze aanklagers, die Hughes schuldig bevonden aan de ondergang van Plath. “Eci literatuurprijs #1 : ‘Jij zegt het’ , Connie Palmen” verder lezen

‘Verhalen zijn woeste wezens’; over verhaalmoeheid en verhaalwaarheid

Niña Weijers schreef onlangs in de Groene over literatuur als een plek ‘om te ontsnappen aan een verhaal’. Dat is intrigerend, want biedt literatuur niet juist verhaal? Waarom construeren we eigenlijk verhalen, en wat kan een verhaal doen? Waarom kunnen we er moe van worden, maar kan een verhaal ons ook de waarheid in het gezicht slaan?  “‘Verhalen zijn woeste wezens’; over verhaalmoeheid en verhaalwaarheid” verder lezen

‘Malva’van Hagar Peeters: Alice, Apologie en Elckerlyck in één

Over ‘Malva’ van Hagar Peeters hoorde en las ik slechts superlatieven. Een lijst van lovende quotes is ook opgenomen achterin de tweede druk van de roman. Dichterlijk, virtuoos, lyrisch, sprankelend, ‘stilistisch vuurwerk’, staat daar opgetekend. Deze laaiend enthousiaste ontvangst van het debuut intrigeerde mij, en maakte me zelfs wat wantrouwig. Na lezing is het lang zoeken: wat was het dat ik las? ‘Alice in Wonderland’? ‘Apologie’ van Sokrates? Of toch ‘Elckerlyck’, een allegorische moraliteit? En was het de moeite waard, of toch vooral vermoeiend?

“‘Malva’van Hagar Peeters: Alice, Apologie en Elckerlyck in één” verder lezen

Het is niet alles goud wat er blinkt: ‘Al wat schittert’ van Eleanor Catton

Over de roman ‘The Luminaries’, vertaald als ‘Al wat schittert’ zijn twee dingen het allervaakst gezegd: het is het dikste boek dat ooit de Man Booker Prize won (in 2013), en het is geschreven door een 28-jarige schrijver; daarmee was zij de jongste ooit die deze prijs won. De Libris boekhandels doen er nog een schepje bovenop door het boek  uitzonderlijk laag te prijzen, voor €6,95 krijg je de 832 pagina’s mee naar huis. Allemaal zaken die je volkomen vergeet, als je eenmaal door dit bijzondere boek gegrepen bent. Is het een historische roman, een Victoriaanse vertelling, een whodunnit, of toch uiteindelijk een klassiek liefdesverhaal? Het antwoord op deze vraag ligt besloten in de titel van het boek. “Het is niet alles goud wat er blinkt: ‘Al wat schittert’ van Eleanor Catton” verder lezen

De moedige maskerades van Siri Hustvedt

Een ‘longread’ deze week, over de complexe wereld van de Amerikaanse schrijver Siri Hustvedt.  ‘Wie wat vindt heeft slecht gezocht’, aldus één van onze meest geliefde dichters, Rutger Kopland. Misschien is het een aardige regel om te overpeinzen in verband met dit literaire werk. Wat je bij Hustvedt vooral lijkt te vinden zijn zaken, die weer naar iets anders verwijzen. Meerstemmigheid en meerduidigheid  bepalen ook nadrukkelijk de aard van ‘De Vlammende Wereld’, Hustvedts laatste roman. Daarin zijn de diverse sprekers dan weer larmoyant, dan weer erudiet, platvloers en uit op effect, gemeen, liefdevol, simpel, onverdraaglijk, en ontroerend. Met ‘De Vlammende Wereld’ doet Siri Hustvedt een ongelofelijk dappere poging om essentiële vragen aan de orde te stellen over zijn en zien.  “De moedige maskerades van Siri Hustvedt” verder lezen